Maandelijks archief: januari 2009

Bottig

snacken

snacken

Grote borden aardappels, chocolade, koekjes, koffie met sloten volle melk en yoghurt met nootjes en honing. Het moet weer wat vlees op de botten brengen. Madame is te dun. De ribben steken uit. Ze heeft botten in de billen die zeer doen als ze zit. Aankomen valt niet mee ze heeft het er maar druk mee.


John Martyn

Miljaar, John Martyn is dood. Een man die hard huilde in 2007 bij het zingen van een liedje dat ie eind jaren zeventig schreef.


Licht

kleur

kleur

Als we elkaar opnieuw ontmoeten

zullen we dansen in het licht

elkaars hand vasthouden op straat

kledingstukken delen

geen enkel spoor uitwissen

want nooit meer

dat kan ik niet geloven


Joehoe

werk

werk


Lenen

koesteren

koesteren

Een vreemde gewoonte heeft Madame. Ze wil de kleren van mensen dragen die ze graag ziet. Een trui van het kind, het vestje van de bosman, een jasje van Yvonne, een das van een vriend. Het begon als puber met een leren jasje van een van de eerste verkeringen. Het rook zo lekker naar Eric. Een mengsel van patchouli, de geur van Eric zelf en leer. De jongen in kwestie in geen dertig jaar gezien maar die geur kan zo worden opgeroepen. Madame is heel goed in het op slinkse wijze lospeuteren van kledingstukken. De belofte van teruggeven, zielig beven van de kou of decoratief de regen van het lijf laten lopen is doorgaans genoeg om het felbegeerde stuk los te krijgen. Let op! die belofte van terugkrijgen is niks waard. Madame verzint smoesje op smoesje. Net zo lang tot de eigenaar loslaat en Madame tevreden zucht en de boel rond het lijf drapeert.


Afscheid

liefde

liefde

Vijf jaar geleden kwam ik terug uit Georgië. Ik was vijf dagen in het land geweest om verslag te doen van de inauguratie van de president Micheil Saakasjvili. En jij Yvonne was aan het sterven. We belden elke dag. Soms was je te zwak om zelf aan de telefoon te komen. We hadden afgesproken dat je zou wachten met gaan tot ik er was. Ik hield zoveel van je Yvonne. Jij veroordeelde nooit, kon altijd troosten en met niemand had ik zo onbedaarlijk pret. Jij wilde dat het goed ging met mij en daar had je veel voor over. Ik wilde ook dat het goed ging met jou. Niemand was zo eerlijk tegen mij. Hard vond ik je soms maar dan zoende we het weer af. Samen zouden we oud worden. Jij zou voor mijn reumatische lijf zorgen en ik zou tot op hoge leeftijd avonturen blijven beleven om je te amuseren. Maar jij kreeg kanker en ging dood. Je hield je belofte en wachtte tot ik er was. Vijf jaar geleden hield ik je hand vast. Je was een beetje in de war door de tumoren in je hoofd en de morfine. We dronken met z’n allen wijn. Je moest lachen en toen was het genoeg. Je nam afscheid van ons en je kinderen.  We wachtten, de huisarts kwam, we wachtten. Al die tijd hield ik je hand vast. Dat was mijn belofte. Ik zou je hand vasthouden tot je doodging. Dat heb ik gedaan. Pas de volgende middag om één uur ben je gestorven. Ik heb je hand nog best lang vastgehouden. Ik voelde in je pols de allerlaatste keer je hart kloppen. Je hand werd koud en minder van jouw. We hebben je samen gewassen. Je wilde je oude paarse pyama aan. Je vond het zonde om met je goede kleren onder de grond te gaan. Daar moesten we hard om lachen toen we je die pyama aantrokken. Je gaf niet echt mee Yvonne. Een dood mens is hartstikke onhandig. Om één uur zullen we morgen bij elkaar komen. Wijn drinken. Op je proosten. In gedachten houd ik je hand weer vast Yvonne en deze keer laat ik niet los.


Lucht

polder

polder

Voor het eerst weer naar buiten. Madame wortd heel onrustig van binnen zitten. Ze wil d’r uit. Vandaag kon het voor het eerst na de woeste koortsdromen weer. Nog een beetje wiebelig en de wereld ronddom lijkt ook nogal snel te bewegen. Met grote teugen frisse lucht inademen. Daar moet Madame dan wel hard van hoesten.


Snow Patrol & Martha Wainwright


Onthouden

portret

portret

Madame is goed in onthouden van leuke herinneringen. Ze weet nog precies hoe de koekoek riep op zomerse dagen. Als kindje dacht ze dat dan de hele dag de zon zou schijnen. Hoe ze als 18 jarige iets te veel dronk en overvallen door heftige trek,  ’s nachts crackers met hagelslag in bed at. De volgende morgen helemaal gespikkeld wakker werd. Hoe de oma van Madame keek toen Het Kind geboren werd. De eerste keer helemaal alleen op reis met het vliegtuig, midden in de nacht overstappen in Istanboel alsof ze altijd in het holst van de nacht op een vliegveld een kopje koffie bestelde. Het zakdoekje aangeboden op een zomers festival om de tranen te drogen. De blik van Yvonne die genoeg was om onbedaarlijk in lachen uit te barsten. Vooral als dat helemaal niet gepast was.

Ook als Madame struikelend door het leven wankelt blijft ze optimistisch. Geen verdienste. Het komt gewoon zo bovendrijven. Das mooi meegenomen toch…….


Bacteriële infectie

ziekbed

ziekbed