Lawinegevaar

Er was een moment dat ik mijn voeten niet meer zag, de paaltjes die het pad aan moesten geven waren al lang uit zicht verdwenen. Het enige wat ik kon doen was voorover buigen tegen de sneeuw in en speuren naar de voetstappen die aangaven hoe ik weer richting bewoonde wereld zou kunnen geraken. Ik wist dat ik er nooit verder dan een half uur vandaan kon zijn. Het was best een opluchting toen ik het lelijke rose restaurant weer voor me op zag doemen. Beneden in het dal las ik in de krant dat het lawinegevaar vandaag zeer groot was.


3 responses to “Lawinegevaar

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: