Maandelijks archief: augustus 2010

Rare dag

Ik was vanmorgen mijn schoenen kwijt. Het hele huis overlopen, niks! De tuin doorgewandeld, niks. Nergens mijn lievelingssandalen te vinden. Terwijl ik toch echt zeker weet dat ik gisteren met schoenen aan thuis ben gekomen. Daar kan ik echt niet bij. Hoe kunnen die weg zijn? Na een hele dag cursus in Antwerpen (en dan maar gympen aan) heb ik de zoektocht hervat. Nog niks gevonden!


Pootjes

Ik schreef de boodschap op kladpapier om de bomen te sparen, kreeg een bezem op mijn hoofd en was er bloed, deed ik wilde spelletjes en dronk een glas. Sliep in een stapelbed, was de oudste van het gezelschap, werd ondertussen getrained om jongeren bezinnings en vormingslessen te kunnen geven en kwam alles op zijn pootjes terecht.


Knooppunt

Mijn buik doet zeer. Achter mijn navel zit het centrum van het lijf waar een klein madam nu driftig heen en weer springt en roept “Oei, Oei”  want ik ga op cursus. De slaapzak moet mee, schrijfgerief, de tandenborstel, een speciaal gewassen pyjama en een matrasbeschermer voor godweetwat. Zoals vroeger op schoolreis voel ik me, opgewonden, vol verwachting en een beetje zenuwachtig. Niet zo’n groepsmens en nu ga ik met vijfentwintig onbekenden op avontuur. Het komt allemaal goed en er valt niks te vrezen. Ik sus de buikmadam tot ik het zelf geloof.


Pret


Uitje


Instant geluk


Truc met tent


Ik zag het voor me, een ballet met vijf tenten op een groot grasveld. Aan de zijkant een fanfare die “La Nochalante” van Emmanuel Pariselle speelt


wazig

de heuvels in de verte zijn wazig, de wind laat de takken van de wilg een driftig ritme slaan op het dak van de caravan. met het dekbed tot aan mijn kin, bril op de neus, bak aardbeien bij de hand lees ik boek na boek. Ik stap enkel uit het campingbed om een ander boek te pakken en de aardbeien om te wisselen voor chocolade.


Wildoogsten


De lekkerste hangen altijd het verst weg.


Augustusmorgen

Elke dag dezelfde route, het piepen van de ketting, zwaaien naar de ezel. De veranderingen zijn subtiel. Het licht wat later en bleker, het ezelkind groter en steviger, de tarwe van het land.