Maandelijks archief: september 2010

Training

Gisteren te lang blijven plakken in een Gents café. Deze morgen een uurtje vroeger opgestaan om mijn training deftig voor te bereiden


Plek

Met een grote beker van mijn favoriete koffie nestel ik me in een hoekje van de bank. Mijn tas zet ik naast me en met mijn sjaal over mijn knieën maak ik mijn eigen warme plek. Buiten raast de Belgische boerenbuiten aan me voorbij, Lokeren, Sint Niklaas. Ik drink met kleine slokjes en lees de krant. Genoeg ruimte voor mijn benen, een vriendelijke conducteur knipt het kaartje. Ik ben op weg en heel tevreden


Uithuis

Nooit zit de juiste broek, het comfortabelste t-shirt of mijn goeie sokken in de tas. Toch is die tas mijn kleerkast en doe ik het met de spullen die ik er in zeven haasten in smijt. Ik leer er mee leven dat ik nooit de dingen draag die ik wil en dat ik mijn slaapkamer deel met vijf collega’s. Gelukkig snurken de meesten niet.


Verschrikker


Dicht

Mijn ogen vallen dicht als ik een boek probeer te lezen. Op de bank staar ik naar buiten en sukkel in slaap.  Ik kijk gehypnotiseerd naar het  ronddraaiende water in de pan waarin ik roer. Met een ruk schiet mijn hoofd naar boven. Roeren doet de hand. Ik hum een liedje om wakker te blijven.


Schoongewassen

Het rook vanmorgen naar schone frisse herfstdag. De hondjes sjokten hun gebruikelijke rondje. Ik liep mee met een leeg hoofd. Gelukkig, met de dag nog leeg voor me.


Levenslied


Open dag


Out!

Zevenennegentig jongeren van 14 jaar maken een hels kabaal, zijn aandoenlijk, oervervelend, grappig, ademloos, enthousiast, houden van dansen en lekker eten. Na afloop van onze driedaagse kreeg ik van een van de mannen een briefje: Ik zag nog nooit iemand zo optimistisch als u!


Thuis?

De mevrouw aan het loket wijst me de deur om het hoekje. Ik druk op knopjes die eerst rood zijn en dan groen worden. De deur gaat open, ik kom in een soort sluis. Het ritueel met de knopjes herhaalt zich. Achter de volgende deur wacht een meneer. Hij stopt mijn papieren onder de kopieermachien en legt me de beginselen van het bankieren in België uit. Over een week mag ik het pasje ophalen. Dan zullen ze me bellen om te informeren of alles naar wens is. In België is de computer nog een vriendelijke mens die je hartelijk de hand drukt bij het weggaan en zwaait als je aan de bank voorbij stapt op weg naar de auto.