Maandelijks archief: november 2010

Holala

 

Spelletjes spelen is niet aan mij besteed. Meestal snap ik niks van de regels en modder in maar wat aan. Alleen als ik zelf  iets mag bedenken ben ik mee.


Schrijfdrang

Mijn hoofd zit propvol. Langzaam komen de structuren en de vorm naar boven. Ik weet waar het verhaal over zal gaan.


Avonduren

Zondagmiddag in Middelburg, altijd gedacht dat iedereen dan dood in bed ligt. Mis, helemaal mis. Op zondagmiddag zitten de Middelburgers in het café en kijken naar een Westvlaming waar ze niks van verstaan. Na veel aandringen zingen ze een regeltje mee, toe vooruit als we ons maar niet belachelijk maken.

Zondagmiddag in Middelburg is tof!


KIJK!

Ik voel me weer vier, mama maakt een nieuwe jurk. Er zijn spelden waar ik voor op moet passen en die mijn moeder nonchalant in in haar mond steekt. Pas toch op mama straks slik je er eentje in. Ze lacht me met de mond vol spelden toe. Ik mag me niet verroeren want dan kan de zoom niet netjes afgespeld worden. Ze trekt de jurk uit over mijn hoofd om het laatste stukje te naaien. Dat doet ze met de hand. Ik sta bij de tafel en kijk hoe de naald snel door de stof gaat. Eindelijk mag ik de jurk aan, om te kijken of ie wel goed gelukt is. Ik zwier en zwaai met mijn nieuwwe jurk in het rond. Draai voor de spiegel om de achterkant te kunnen zien. Mama en ik zijn blij. De jurk gaat op een hangertje aan de kast. Tot de zondag, dan mag ik hem aan. Vanmiddag vond ik de perfecte dansrok in de Oxfamwinkel bij Sint Jacobs. Als ik zwier draait de rok in een perfect gestipte cirkel rond mijn benen.


Lijn


Afgesneden

Verdorie, geen internet, een telefoon zonder bereik, geen tv ontvangst, een mens zou zich al snel onthand voelen. Gelukkig heb ik wel een hele stad tot mijn beschikking. Wel jammer dat ik te druk met verven en verhuizen ben om langdurig te lummelen in de café’s met hotspots. Een snelle tas koffie en een kwartiertje internetten en dan moet ik weer aan de slag.


Zegt ze

Met mijn hand  in je krullen omvat ik je hoofd, heel langzaam een zoen aan de zijkant van je nek. Misschien de haartjes op je rug aanraken met één vinger. Ik hoef alleen mijn ogen maar te sluiten.


Meezinger

In de auto zing ik luidkeels mee. Als ik dan ergens onder de weg de tekst van het  nummer opzoek blijkt de tekst voor geen meter te kloppen. Dum, dum had ik wel goed!


Reiziger

“Geboren in een woonwagen” vond ik vroeger niet echt een aanbeveling. Het was vaak het startsein voor de pestkoppen om alle registers open te trekken. Nu komt mijn zigeunerbloed beslist van pas. Ik reis van hot naar her. In de tas zit een tandenborstel en een schone onderbroek. De cd’s in de auto ken ik uit mijn hoofd. In de kofferbak verzamel ik verfbussen, een kapotte slaapzak en een stapel oude kranten.  Zelden slaap ik in mijn eigen bed. Zou het daardoor komen dat ik net een nieuwe matras kocht die aan alle kanten vijf centimeter uit mijn bed steekt?


Ollanders

In witte jassen met verstandige brillen spelen we in de straten van Gent. Vier dames van middelbare leeftijd naderen ons. Een mevrouw draagt een hemelsblauw leren jasje met bijpassende muts en sjaal. Er is er eentje in rood en roze en de andere twee hebben vanmorgen voor de kledingkast wat minder gelukkig gekozen. We besluiten: Spelmateriaal. Voorzichtig en bijzonder vriendelijk naderen we het keuvelende groepje. Een van ons haalt zijn rolmaatje boven en bukt zich om de voet op te meten. Ik haal de waterpas boven voor een indrukwekkende meetoefening. “Truus pas op je tas” bitst de roze. Verschrikt kijk ik op. Denken ze dat we hun tas proberen te rollen? We gaan door maar echt leuk wordt het niet meer. Neem een foto snerpt de dame in het blauw, schiet nou op straks is het voorbij! Neem nou toch een foto roept ze nog eens naar haar vriendinnen. Het rippen van de tas lijkt vergeten. In mijn beste westvlaams bedank ik ze vriendelijk voor de medewerking aan ons onderzoek. De snerpende stem blijft lang aan me kleven.