Pech, pech, pech

Het werd vandaag niet beter, in tegendeel. Al weken heb ik last van zeurende kiespijn. Vanmiddag mocht ik naar de tandarts. De verstandskies, luidde zijn conclusie. Om te controleren of het werkelijk om mijn wijsheidstand ging gaf ie er een flinke tik op met een of ander instrument. Ik veerde op van pijn. Juist! Die is het!
De kies moest eruit. Geen probleem, die trek ik zo, knikte mijn tandarts, die weet dat ik als een angsthaas in zijn stoel zit. De spuit ging erin, ik kneep stevig in de leuning. Het deed gemeen zeer.
Na een minuut of tien lag de tang in de hand van de tandarts. Zeg maar wanneer het pijn doet.
Op het moment dat ie de tang stevig dicht deed begon ik al te piepen.
Ik geef je nog wat extra verdoving, en hup daar kwam de spuit weer.
Zo ging het nog twee keer, toen werd er een foto gemaakt. De kies stond kaarsrecht in mijn mond, dat kon het probleem niet zijn. Onder de tand zat een fikse ontsteking. Daardoor werkte de verdoving niet. Toch moest de kies eruit volgens de tandarts want op de foto stond ook een reusachtig gat. Nog één keer kreeg ik een shot verdoving.
De tandarts stroopte zijn mouwen op en begon te trekken. Ik voelde nu inderdaad geen pijn meer maar de kies stond muurvast. Geen beweging in te krijgen. Zweetdruppels verschenen op het hoofd van mijn tandarts. Ik kneep mijn ogen stijf dicht. Een enorm gekraak klonk ik mijn hoofd. Een groot stuk kies vloog door de praktijk. De asisstente moest het op haar knieën zoeken. Nu kon de tandarts geen grip meer krijgen op mijn kies. Met de boor werden er groeven ingeboord waardoor ie mijn tand weer vast kon houden.
Nog steed wilde de tand niet uit mijn mond. Hoe hard er ook gewrikt en getrokken werd. Zo langzamerhand werd ik toch een beetje zenuwachtig. Met een hand hield de tandarts mijn kaak vast en met de andere wrikte hij in mijn mond. Uiteindelijk gaf de kies zich gewonnen. De tandarts was denk ik net zo opgelucht als ik.
Nu lijkt het alsof mijn hoofd tussen een bankschroef zat en klopt mijn kaak gevaarlijk. Eten gaat niet want ik kan mijn mond niet open doen. Lauwe thee met kleine slokjes, en met een kruik aan mijn voeten wacht ik op betere tijden.


6 responses to “Pech, pech, pech

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: