Maandelijks archief: oktober 2011

Strandgaper


Extra uur

 

De baby in bad doen, een brood bakken, de bovenverdieping van het Huisje schilderen, Stofzuigen, sushi rollen, ik had vandaag overal tijd voor.


Zegt ze

Zullen we een wandeling maken? Ik neem een thermos koffie mee en zelfgebakken brood. We kunnen rusten, samen, in het natte gras. Ik zal mijn jas uit doen om op te zitten.


Mottig

Een enorme snotneus verpest mijn zonnige humeur.


Diepzinning

Ze hebben hard gewerkt mijn dertienjarigen. Aan het einde van de dag zitten we uit te puffen en na te praten.
Geloof jij in god? Vraagt het Marokkaanse meisje dat in juni voor het eerst een hoofddoek is gaan dragen. Ze neemt geen genoegen met mijn wat vage antwoord. Ik probeer uit te leggen dat ik niet kan antwoorden met een simpel ja of nee. Ze kijkt me meewarig aan. Een volwassen vrouw die geeneens zo’n simpele vraag kan beantwoorden.


Vreugdevol

  1. Maren gaapt
  2. Met mijn rug naar de warme kachel toe zitten
  3. Lieve vriendinnen
  4. Iemand die een kom warme zelfgemaakte soep voor me neerzet
  5. mijn eigen verdiende geld op de bankrekening zien staan
  6. Goed ingepakt over het strand wandelen
  7. Vastgepakt worden door een 15 jarige omdat de les zo fijn was
  8. Het Kind dat lacht naar haar dochter
  9. Zoenen na toneel
  10. Iemand om over te fantaseren
    (niet noodzakelijk in deze volgorde)

 

 


Spijtig

Wij hadden het helemaal voor elkaar. Zoals we voor elkaars kinderen zorgden zo zouden we ook elkaars kleinkinderen adopteren. We spraken over hoe we ze zouden verwennen en waar we ze mee naar toe zouden nemen. Dat we ze aan het einde van de dag misselijk van het snoep en druk van een geweldig uitje bij hun ouders zouden afzetten. Natuurlijk zouden die kleinkinderen ook dol op ons geweest zijn. Twee rare oma’s waar alles mag, daar kan geen computerspel tegenop. We vroegen ons af hoe lang het nog zou duren voor een van onze kinderen een kind zou willen krijgen. Een beetje snel graag. Dan konden we nog samen met het kleinkind rolschaatsen of zwemmen in het donker in de zee. Je zoon zou vast de eerste zijn was onze gok. Mijn dochter sprak nooit over kinderen en was te druk met studie.
Kijk nou toch eens Yvonne.
Ik heb een kleindochter. De vreugde is enorm maar ook het verdriet dat ik haar nooit aan jou kan laten zien.


Struikelblok

Ritme, alleen al het woord bezorgt me kippenvel. Moet er ritmisch worden gestapt, geklapt of gedanst dan wordt ik lichtjes misselijk.
Uit ik mijn twijfel en vertel ik dat het misschien een beetje stroef zou kunnen gaan wordt dat steenvast beantwoord met: Het is echt simpel, maak je geen zorgen.
Er wordt gedacht dat ik een grapje maak of overdrijf. Met zweetoksels sta ik klaar en probeer me te concentreren. Ik smijt me en doe zo goed mogelijk mee. Na jaren ben ik zover dat ik met bovenmenselijke inspanning één handeling tegelijk een minuut of vijf in het zelfde ritme kan volhouden.
Komt er iets bij, lopen én klappen of duurt de oefening langer dan 5 minuten dan gaat het mis. Mijn lijf gaat zijn eigen weg. 
Dansen met een partner daar wordt ik mottig van. In mijn eentje is er geen probleem. Dan beweeg ik me op mijn eigen ritme gelukzalig door de ruimte.
Gisteren was het zover: De eerste repetitie met een danser van het Ballet C de la B. En dat is geen groepje van de straat waar je met een beetje foefelen wel doorheen struikelt. Ik zag er enorm tegenop, kon niet afzeggen want het is zes weken lang een project van de straattheatergroep waar ik in speel.
We begonnen op het gemakje met opwarmoefeningen, ik kon volgen. Ik rolde over de vloer, deed vreemde loopjes, zwaaide met mijn armen en trok raar met mijn hoofd. In opperste concentratie probeerde ik de controle over mijn bewegingen te krijgen en de aanwijzigingen te volgen.
Tien uur, het einde van de les komt als verrassing. Is het al zo laat? Nog nadampend van de inspanning komt het besef dat ik mijn ritmeangst te slim af ben geweest.


Donkertocht

Licht op je fiets kan echt wel gemakkelijk zijn.


Serieus

Ik heb Excelsheets aangemaakt. Op zondagavond speel ik dan bureau. Met mijn tong uit mijn mond vul ik uren, kilometers en opdrachtgevers in. Naast me een pot thee en aan mijn voeten liggen de hondjes. Het lijkt net echt. Mijn bonnen zitten in een mapje en de papieren van de belasting ook. Ik denk dat ik niet goed geworden ben!