Maandelijks archief: november 2011

Gasten

Tegenover me zitten zes jongens. Ze zijn ergens tussen de zeventien en de twintig. Allemaal worden ze aangeduid met de term ‘Jeugddelinquent’.We spreken over relaties en sexualiteit. We doen een spel met gekleurde kaartjes en een schuimrubber dobbelsteen. De vragen gaan over liefdesverdriet, vriendschap en hoe je een relatie kan inkleuren. Ze gaan er in op en beantwoorden de vragen bloedserieus. Of je vreemdgaan altijd moet opbiechten? Ja zegt de meerderheid, als je iemand echt graag ziet moet je wel. Is je lief belangrijker dan je vrienden? Dat is een twijfelgeval want je vrienden zijn belangrijk maar je lief daar wil je misschien wel de rest van je leven meedelen. Aan het einde van de sessie zegt een van de jongens tegen me ‘je hele leven bij dezelfde blijven dat vind ik zo schoon’.


Geduld


Democratie

Rond de bar aangeschoven voor overleg. Doen we het wel of doen we het niet? Het geluidsniveau zwelt aan. Iemand piept op de achtergrond en wordt niet gehoord. Argumenten passeren, steeds dezelfde maar dan luider. Meningen gevormd, denk ik. Een diepe droefheid overvalt me.
Waarom is het toch altijd de hoeveelheid die de koers bepaalt?


‘tStad

Ik fiets de tranen over mijn wangen. Mijn handen bibberen in hun vel. Met de blik strak op de torens van het Sint Pietersstation gericht droom ik mij in Budapest.


Zegt ze

Dat jij veel beter aan mij zou kunnen denken en dat we dan alle twee blij zouden zijn.


Venster 3


Zegt ze

Je wenkbrauw golft mee op het ritme van ons gesprek. Ik moet er steeds naar kijken. Hoe die buigt en strekt boven je bril. Ik zou er graag met mijn vinger over willen aaien. Dat doe ik niet. Pas buiten bij het afscheid strijk ik achteloos, alsof ik het label in je shirt terugstop, over de haartjes boven je oog.


Venster 2

Vanuit bed.


Hotver

De files moe fietste ik in het holst van de nacht richting station. Ik zou een krant kopen en comfortabel en warm richting Leuven sporen. Het begon al met mijn laptopkoffer. Een loeizwaar ding uit de jaren 80 toen laptops duur en uiterst kwestbaar waren. De koffer haalde me daning uit het lood. Mijn fiets helde over naar rechts en ik kon niet meer remmen. Met één hand fietsen door het drukke ochtendverkeer van Gent is niet gemakkelijk. Een paar hachelijke momenten later dumpte ik, toch veilig aangekomen, mijn fiets in de bosjes bij het Sint Pieters Station.
Veel rooie cijfers op het vertrekbord. Niet bij mijn verbinding zag ik, tijd genoeg om de krant te kopen en op het gemak naar spoor acht te wandelen.
Op het perron vond ik een zenuwachtig heen en weer lopende man met echte pet van de NMBS. ‘Tja de trein naar Leuven, nee dat zou nog wel even duren. Tis net als op de baan madame: File en vertraging ‘. Vol verbazing keek ik hem aan. Ja kom maar even binnen zei de man en hield de deur van en soort hok op het perron voor me open. ‘ Tis buiten veel te koud ‘ Nog helemaal niet goed van de ontluisterende boodschap klom ik zijn verblijf binnen. ‘veel te veel treinen op hetzelfde spoor en dan ook nog die mist ‘. Spoor negen daar zou een directe trein naar Leuven komen en die had nog maar 10 minuten vertraging. Ondertussen stond ik wel al een half uur op mijn oorspronkelijke trein te wachten maar ik voelde me kei opgewekt door zijn boodschap. Vriendelijk zwaaiend vertrok ik naar het beloofde spoor. Daar stond op het informatiebord dat de trein 25 minuten vertraging had.


Venster

Vanuit mijn bed