Verdwaald

Een man met een dekbed om zijn hoofd stapt door de helverlichte gang. Zijn blote benen en in luier gestoken billen steken er vanonder. Met zachte hand wordt hij terug naar bed gebracht. De nacht in een verzorginstehuis is onrustig. Oude mensen klimmen ontredderd uit hun bed. Geen idee van nacht of tijd. In de ochtend wenst een half blote meneer me stralend goede morgen. De mevrouw die al uren heen en weer loopt in haar roze trui met bijpassende sokken bedankt me met een afgemeten knikje en een afstandelijk ‘Dank u’ als ik haar complimenteer met haar mooie sokken.

Ze verloren zichzelf, ze lijken in niks meer op de stralende mensen die me vanaf de foto naast hun kamerdeur toelachen. Dat waren nog eens tijden, lijken de plaatsje te zeggen. Ik heb alle tijd om te kijken en probeer toch een glimp van de mensen van toen op te vangen. Dichter dan het afgemeten knikje en het beleefde ‘Dank u’ kom ik niet.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: