Paters

De 98jarige broeder gaat me met zijn looprekje voor. Hij geeft me een sleutel en wijst naar de deur. Ik maak hem open en daarachter ligt de prachtige eeuwenoude kloostergang. Hij legt zijn vinger op zijn lippen. Vrouwen mogen hier niet komen. Hij lacht en straalt erbij. Daarna stapt ie luidop sprekend en uitleg gevend voorop. Trek maar open die deur wijst hij, op een lange kapstok hangen de witte gewaden die de broeders dragen tijdens de mis waar ik daarnet nog een kwartier van mee kon pikken door zachtjes tijdens het gezang naar binnen te sluipen. Ik voel voorzichtig aan de stof, glad en zijdeachtig. Prachtige kwaliteit. In de verte nadert een andere Trappist. Zou ik me moeten verstoppen? Net doen alsof ik hier niet ben? Ik vertraag een beetje. Mijn broeder achter zijn wagentje stapt vrolijk voort dus doe ik ook maar alsof het heel gewoon is dat ik hier op mijn laarsjes door de gang stap. We knikken elkaar vriendelijk toe bij het passeren. Ik blijf me een beetje ongemakkelijk voelen maar het plezier en de verwondering nemen het al snel weer over. Het allerliefst zou ik


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: