NonkelPater

foto Frank Bassleer
Je moet je over kunnen geven, je kunnen schikken, niet eigenwijs zijn. NonkelPater zegt het met een glimlach maar ik proef de strijd achter zijn woorden. Mijn gelukkigste tijd was de zeventien jaar in de brouwerij. Iedereen kwam bij mij en ik heb veel mensen kunnen helpen. Vrouwen die problemen hadden met hun man, niet dat ik iets af weet van het huwelijksleven, maar toch kon ik ze vaak raad geven. In het huwelijk moet je ook kunnen geven en schikken. Hij zegt het met grote vanzelfsprekendheid.
In mijn kantoor was het net een café, ze kwamen allemaal een pint drinken. De heren van de belasting, de wielrenners die passeerden en de gewone mensen. Ik heb het twaalf jaar gedaan. Daar heb ik de mensen en het leven leren kennen.
Ik weet uit de familieverhalen dat NonkelPater van de een op de andere dag zijn geliefde brouwerij moest verlaten. De abt beschikt en de abt wikt.
Niks van bitterheid in zijn stem. Zijn goeie oog blijft me sprankelend aankijken terwijl zijn leven zich voor mij ontvouwt. Veel blijft ongezegd. Ik kan me goed schikken zegt hij nogmaals. Mijn vriend niet.
Waarom blijft u vriend hier, vraag ik.
Waar moet hij naartoe is de wedervraag.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: