Stukje

Een mevrouw komt met grote armgebaren en veel geroep en getier mijn kant uit. Ik loop op de stoep en doe een stapje dichter naar de huizen. Het haar van de mevrouw is lang en hangt in slierten rond haar gezicht. Ze is dik en groot en ik denk: Daar moet je geen klap van krijgen. Achter haar stapt een man die iets roept. Verstaan kan ik het niet. Zigeuners registreer ik. Meer nog door het uiterlijk van de man, grote snor, zwarte leren jas, gouden tand, dan door de taal.
De vrouw gaat door met roepen een stukje bij mij vandaan. De man stapt op me af en steekt zijn hand uit. Die wil ik niet pakken maar hij blijft hem heen en weer zwaaien ergens in de buurt van mijn navel. Haast automatisch geef ik tegen wil en dank mijn hand. Die grijpt hij nu met twee handen vast om voorlopig niet meer los te laten. Sorry mevouw, zegt ie. Mijn vrouw is zo kwaad, we hebben ruzie. Onderstussen registreer ik dat de mevrouw steeds langzamer is gaan lopen en ook niet meer zo hard scheldt. Ja ziet u, we hebben geen eten meer voor onze kinderen, sorry voor mijn vrouw maar heeft u misschien geld voor ons? Tijdens het gesprek heb ik mijn hand weten los te wrikken maar hij staat nog steeds heel dicht bij mij deze zware zigeunerman. Hoopvol kijkt hij me aan, de mevrouw staat nu ook stil, midden op de weg peilt ze  wijdbeens mijn reactie.
Het is een toneelstukje, langzaam dringt het tot mij door. Straattheater in zijn oervorm. Ik heb geen cent op zak want op weg om een tas koffie halen bij mijn vriendje.
Het enige wat ik in de aanbieding heb is applaus.


2 responses to “Stukje

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: