Op café

Ik kom hem tegen diep in de nacht in een stadscafé. Kennen wij elkaar, ja toch? Ik zeg dat ik het niet weet maar dat het natuurlijk best zou kunnen, zo groot is deze stad nou ook weer niet. Hij kijkt heel blij en lacht, Ik dacht het wel want jou onmetelijke schoonheid vergeet je niet meer. Als ik in de lach schiet kijkt hij gekwetst, ik schrik er van en zie de broosheid in zijn ogen. Ik pak zijn hand en zeg met heel mijn hart Dank je wel!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: