Kracht

De accordeonist speelt op de terrassen van Maribor. Hij kent geen lied en houdt geen wijs. Zijn kleren staan stijf van het vuil, geen tanden, onder het spelen hangt zijn mond een beetje open. Hij kijkt er bij alsof hij de toehoorders een heel bijzonder geschenk aanreikt. Een aantal keren geef ik hem een euro. Te lang naar kijken kan ik niet, zo ellendig ziet het eruit. Ik deel hem in bij de categorie ‘verstandelijke handicap’.

Met de groep spelers zitten we buiten aan en tafel te eten. We zagen over de kwaliteit van het voedsel en waar we deze avond moeten spelen. Ik zie hoe de man opstaat van een ander terras en zich omdraait om naar het onze te stappen. Dan ziet hij een van mijn medespelers. Die hapt net smakkelijk zijn bord leeg. De man kijkt en kijkt, zijn mond open, hij schudt zijn hoofd en stapt onze kant op. Hij kan niet geloven wat hij ziet. Mijn medespeler heeft geen armen. Ik onderschat regelmatig wat een impact dat op mensen kan hebben. Dat komt omdat ik het zelf steeds vergeet. De man komt nu naast onze tafel staan. Hij opent zijn groezelige hand en legt zijn geld op tafel voor het bordvan mijn tafelgenoot. We proberen met man en macht uit te leggen dat het niet hoeft, dat we voor elkaar zorgen, geen geld nodig hebben. Hij blijft heel beslist bij zijn besluit. Bij het wegstappen kijkt hij steeds achterom. Terwijl het geld geteld wordt, vijf euro tachtig, kijken de man en ik elkaar aan. Hij heeft blauwe ogen.


One response to “Kracht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: