Verlangen

Mijn ellebogen rusten op een geknoopt hoogpolig tafelkleed in rood, bruin en groen. Ik probeer mijn hand met de microfoon stil te houden. Doordat ik al een tijd in dezelfde houding zit begint mijn arm te trillen. Het is warm in de kleine kamer en het ruikt naar oude mensen. Op het kleed staat een tas koud geworden koffie. Voor me zit een vrouw, ze heeft wel duizend rimpels. Haar ogen zijn jong gebleven. Ze kijkt me fel aan terwijl ze haar verhaal doet.

Ze ontmoette hem in de laatste weken van de oorlog. Het was de verlegen glimlach van de soldaat die haar liet stralen De manier waarop hij over de drempel stapte, zijn handen die bewogen tijdens het spreken, hoe hij door zijn haar streek, ze is het nooit vergeten. Ze vertelt over een voorzichtige zoen en de wandelingen door de nacht. Spreken deden ze amper. Haar Engels was niet goed en hij sprak geen woord Nederlands.
Toch was er die grote onverklaarbare verbondenheid.

Na tien dagen moest hij verder. Een haastige zoen en de belofte dat zodra de oorlog voorbij was hij terug zou komen.

Ze heeft jaren gewacht, zo zeker van zijn terugkomst.
Eigenlijk wacht ze nog steeds zegt ze, natuurlijk weet ze wel dat hij niet meer zal komen. Er is geen bitterheid, haar hele wezen licht op als ze over hem praat. Zo onwankelbaar haar liefde.

Ik zie de foto’s op de kast van kinderen en kleinkinderen. De buurjongen knikt ze, de drang om een gezin te stichten was groot. Gelukkig kwamen er kinderen. Ze glimlacht en raakt met haar wijsvinger haar tengere borst, maar hij zit altijd hier.


One response to “Verlangen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: