Maandelijks archief: augustus 2012

Slaapzaal

De bedjes zijn smal. Ik kom als eerste toe en kies er eentje in een hoek. Ik frommel met een laken en kussensloop. Mijn koffer en handtas schuif ik slordig onder het bed. Negentig centimeter bij twee meter vormen deze twee dagen mijn privé domein.  Is er iemand die een raam open zet? Wie snurkt er en wie heeft er zweetvoeten. Ik ga op zoek naar het Bart Simpson dekbed. Strek me uit en zucht eens diep. Tevreden draai ik me in het oranje donsdek. Mijn neus nog net er boven. Ik hoor mijn collega´s draaien en zuchten in hun slaap. Slaap zacht fluister ik.


Op reis

Kort voor vertrek boek ik een hotel, in het centrum, goedkoop, het is maar voor één nacht. Op doorreis naar het zuiden van Frankrijk. We vertrekken aan het einde van een lange dag werken. Het idee is dat we dan in elk geval al een deuk slaan in de kilometers die voor ons liggen. Onderweg hebben we niet veel woorden nodig. De thermos met thee gaat open en we drinken om beurt uit de beker.
Het is al na twaalven als we aankomen. Voor het hotel is het druk met voetgangers. Autos rijden er langzaam voorbij.  De dames op straat zijn schaars gekleed toch kan ik pas geloven wat ik zie als een van de dames ons indringend aankijkt en haar jurk naar boven doet. Ze heeft geen onderbroek aan.


Kies

Ik heb nog geen tv-debat gezien maar onder het vele autorijden luister ik naar de politici op de radio, commentaren van de journalisten, peilingen en voorspellingen van deskundigen en minder deskundigen. Op wie zal ik eens stemmen? Het Meisje van de Slijterij, die vertrouw ik blind maar haar partij helemaal niet. Roemer dan van de SP? Ik hou niet van populistische taal. Bovendien waar blijven de filmpjes waarin Emiel iets stoers doet met mijn naam, hoogtewerker, tomaat en verfkwast?
Alle partijen die in De Heere zijn vallen zowiezo af, rechts mag van mij ook niet mee doen want ik geloof niet in marktwerking, voor jezelf zorgen, en premie’s van 1000 euro voor wie dan ook.
Ik wil beleefdheid, solidariteit, vrijheid, verantwoordelijkheid nemen en een vluchthaven bieden aan mensen die het slechter hebben dan wij. Hop naar de Stemwijzer dan maar.


Fiets voert me door Gent

Een meisje met zachte borsten die wiebelen rijdt me tegemoet, twee jongens met een skateboard steppen op hun plank. Eén heeft gips om zijn arm en draagt een helm. Het kindje achter op de fiets bij de mamma draait haar hoofd om langer achterom te kunnen kijken. Dat was allemaal op de heenweg.


Kindeke

Als ze me ziet begint ze hardop te lachen. Haar beentjes gooit ze in de lucht en ze gilt het uit van plezier nog voor ik iets kan zeggen. Als ik me op mijn knieën laat zakken en haar in mijn armen neem straalt ze van genoegen. Ze kan al zwaaien en hoera doen, dansen op de liedjes van Ernie en Bert, en heel hard in haar handen klappen. Het Kindeke en ik maken elkaar gelukkig. Ze heeft al haar en drie tanden!


Lief zijn

Kwetsbaar, elke keer als ik de drempel over stap voel ik hoe voorzichtig ik moet zijn. Ik aai een rug, mijn lijf laat ik stralen en roepen “wees maar niet bang”. Vertrouwen wil ik geven, ik kanaliseer mijn woeste energie en hou de wildste ideeën achter.


Janker

Te moe ben ik om te denken. Elke keer als ik een zin wil formuleren ontglipt me een onmisbaar woord. Mechanisch eet ik een ijsje, voel nauwelijks het koude zoet op mijn tong. In mijn zak koester ik het lieve persoonlijke briefje dat ik na drie dagen vorming geven kreeg. Elke keer als ik het lees krijg ik de tranen in mijn ogen.


Enquete

Pyjama of bloot?


Oud vrouwtje

De witte van de Omroep, ooit kocht ik haar voor 300 euro, was na ruim twee jaar toe aan euthanasie. Met spijt in het hart stond ik haar af voor transplantatie waarna ze ter ziele mocht. Op zoek naar een andere perfecte auto kwam ik uit bij een Toyota Starlet. Grijs, rare vlekken op het dak, drieëntwintig jaar oud en met als kers op de taart een echte cassettespeler.
Helemaal gelukkig deed ik vanmiddag een proefrit. Ik draaide rond het Wilhelminapark in Breda met de raampjes open. Zelf zong ik een liedje want ik had geen cassettes voorzien. Ik zag met eigen ogen het oude vrouwtje dat de afgelopen jaren aan het stuur zat. “Mijn Scheurijzer” noemde ze de grijze liefdevol. Hier is het gewoon”de Grijze”.


Plaatje

Op mijn rug in het gras zie ik de wolken en de wilgen die wuiven. Het is warm en ruikt nog vaag naar schaap. Mijn groene jurk kruipt omhoog lansg mijn  benen. Ik voel de wind verkoelend op mijn huid.
De fotograaf naast me, het toetsel weegt in zijn hand, zijn blik door de lens op mijn benen.