Janker

Te moe ben ik om te denken. Elke keer als ik een zin wil formuleren ontglipt me een onmisbaar woord. Mechanisch eet ik een ijsje, voel nauwelijks het koude zoet op mijn tong. In mijn zak koester ik het lieve persoonlijke briefje dat ik na drie dagen vorming geven kreeg. Elke keer als ik het lees krijg ik de tranen in mijn ogen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: