Kindeke

We komen amper vooruit Het Kindeke en ik. Niet omdat we geen wandelwagen met soepele wielen hebben maar omdat ze vanuit haar koets iedereen met haar charmes betovert.

De Marokkaanse slager maakt kusgeluidjes vanachter zijn toonbank, ze giechelt en wuift minzaam met haar handje. Als hij terugzwaait begint ze in haar handen te klappen en met haar hoofd ritmisch van links naar rechts te wiegen. De slager, een man van tegen de zestig met een woeste snor en dito wenkbrauwen, swingt gezellig mee.
De vrouw van de groentekraam op de Vrijdag markt vraagt bezorgd of het niet gevaarlijk is, dat grote stuk banaan. Straks schiet het nog in haar keel. Driftig zwaait Maren met een gestrekte wijsvinger naar de banaan die ik voor haar pel. Onbezorgd propt ze een flink stuk overdwars in haar mond. Met haar mond open kauwt ze tevreden.
Aan een tafeltje op het trottoir zit een baardige man met een morsig hondje. Kijk! Kijk! roept ze. De man lacht, hij heeft niet veel tanden. We stoppen de wagen om het hondje te bekijken, aarzelend aait de man over de pluizige haartjes van het Kindeke. Die heeft alleen oog voor de hond.
Een vrouw zit gehurkt te bedelen. Ik stop om een paar euro uit mijn tas te halen. Stil kijken het kind en de vrouw mekaar aan. Dan pakt de bruine hand van de vrouw het in roze schoenen gehulde voetje vast en begint te zingen. Ze beweegt het voetje van Maren op het ritme heen en weer. Die wiegt geconcentreerd mee. Als het liedje afgelopen is lachen we alle drie want zo’n schoon kindje!


One response to “Kindeke

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: