Vertrouwen

Met mijn fiets aan de hand sta ik te wachten voor onze wagen. Ik weet dat opa zo zal komen. Ik weet ook dat hij dan met mij zal fietsen. Mijn buik doet pijn van opwinding. De fiets is groot en rood, er zitten houten blokken op de trappers. Als ik zijn volkswagenbusje zie komen spring ik van opwinding van mijn ene op mijn andere been. Eerst moet de tas binnen dan komt hij meteen. Ik hol alvast een stukje vooruit met de fiets aan de hand. Dat is nog best moeilijk want sturen en rennen op van die boeinkige kasseien valt niet mee.
Kom we gaan naar de grote weg zegt Opa. Hij houdt de fiets vast als ik erop klim. Met zijn grote hand met allemaal zwarte barstjes in van het werken aan de weg pakt hij de onderkant van mijn zadel. Trappen maar.
Hij rent achter me aan als ik vaart maak. Ik voel hoe zijn hand het zadel loslaat. Toe maar, het gaat goed. Niet achterom kijken. Daar ga ik helemaal los, hoog boven de weg voel ik de wind en het zoeven van de wielen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: