Hulp

Met een hart vol verdriet omhels ik mijn schoonmoeder. Ooit trouwde ik met haar zoon, het huwelijk al lang ontbonden maar verbonden door Het Kind als we zijn,  is ze altijd mijn schoonmoeder gebleven. We nemen afscheid van haar man, de enige schoonvader die ik ooit had.
Terwijl ik haar in mijn armen hou en condoleer veert ze op, Ik hoor Maren. De vrolijke stem van Het Kindeke schaalt door de ruimte. Ze stapt aan de hand van een van de opa’s de zaal binnen.
Om de beurt houden we haar vast. Er is koffie en thee. Als ik haar optil om mijn neus in haar nekje te verstoppen overziet ze de tafel. Ze strekt haar vinger uit en roept opgetogen: Cake!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: