Te laat

Ik stuurde de dichter een briefje want ik vond het zo stom en jammer dat ik mij niet verroerde. Ik schreef:

Dag Dichter,
In oktober schreef ik op mijn blog,
Weerzien
Voor het stoplicht op de grote baan van Gentbrugge sta ik stil, kijk een beetje wazig door de voorruit, wachtend op groen. Er stapt een man uit de tram met een weekendtas in de hand. In zijn beweging zie ik iets bekends. Traag registreren mijn hersens: Het is de dichter!
Van opwindig valt mijn mond open. Minstens twintig jaar geleden maakte hij deel uit van mij leven. Man, wat zag ik hem graag. Hoe teder las hij Het Kind voor, schreef mij brieven waar ik naar uitkeek, deelde zijn avonturen en zijn hart.

Een nieuwe liefde, onhandige manoeuvres, kinderen die geboren werden. We verloren elkaar uit het oog. Ik denk nog vaak aan hem, hoe het hem vergaan is, zou hij gelukkig zijn, hoe bijzonder onze vriendschap was.
Nu loopt hij voorbij mijn auto en ik verroer geen vin. Ademloos zie ik hem uit beeld stappen. Het licht spring op groen. Ik geef automatisch gas en terwijl ik denk: Zal ik parkeren of niet wordt ik opgenomen in de stroom auto’s en is het moment voorbij.

Wat rest is het hart vol spijt.

Gaat het goed met je?

Mijn brief heeft de dichter niet gelezen. Hij lag koud en stil in de brievenbus waar zijn vrienden hem vonden nadat ze de dichter zelf gevonden hadden. Koud en stil in zijn bed.

Vanmiddag lees ik mijn brief voor op de afscheidsdienst.


One response to “Te laat

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: