zien

Weerzien met de dichter:
In het fijne gezichtje van de dochter, ik had het met mijn handen willen omvatten.
In de stem van de zoon die me tot tranen toe roerde.
In de zoenen van de broer, ik moest me inhouden hem niet stevig te omarmen zo vertrouwd kwam zijn lijf mij voor.
In de ogen van de oudere broer, ik voelde me ongemakkelijk onder zijn onderzoekende blik want zag daar in de zijne.

Eindelijk zag ik de ouders, nee voorstellen vond hij nooit nodig hij was weg uit Leuven.
De mama van zijn kinderen, de vriendin die hem (en soms mij) zo genereus onderdak verleende.
De man van het restaurant, de vriendin van de cité die mij nog vaag herkende.

De jeugdvriend die me aansprak, hoe schoon de toespraak was en hoe droevig dat hij je brief nooit heeft gelezen.
De zoon die me, geleund tegen de aanrecht, een les gaf: nooit aarzelen maar doen, spring uit de auto of de tram om een geliefde te begroeten.

Te laat, te laat, maar toch, als ik de dichter ooit weer tegenkom dan roep ik al van verre!


One response to “zien

  • Liesbeth Kombrink

    Ik twijfel ook zo vaak als het me overkomt .. maar na jouw blogje niet meer. Sterkte lieve Miranda .. het zal nog lang knagen. Maar wat prachtig dat je dit met ons deelt xxx

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: