Floeps

Het vertrouwen dat er nog tijd genoeg is, dat het altijd weer opnieuw kan beginnen, ik ben het even kwijt. Terwijl de sneeuw langzaam van de daken wegsmelt, bij de schoorstenen eerst, overpeins ik mijn verdriet. Ik voel, een beetje zoals wanneer een tand eruit is, voorzichting met mijn tong hoe groot het gat is en hoe het kon gebeuren dat ik een tand verloor. Het is natuurlijk maar beeldspraak, want nog staan mijn tanden keurig in rij.

Ik hoef mijn ogen maar te sluiten om me voor te stellen hoe ons weerzien zou zijn geweest, hoe zijn handen de mijne zouden vastnemen, ik mijn neus in zijn nek zou verstoppen, mijn armen om hem heen zou slaan en zuchten van tevredenheid. Zo is het vaak gegaan als hij terug kwam van een reis godweetwaarnaartoe.

Er is geen terugkomen of weerzien, ook niet in mijn verbeelding en daar woont mijn verdriet.


One response to “Floeps

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: