Lap

maren 124
In de rood puche stoel van het kleine theater zit ik comfortabel met een mok thee in de hand te wachten op wat komen zal. Gebiologeerd kijk ik naar het nep vuur, zou ik best willen hebben.
De muziek zwelt aan, het stuk begint.
Enorme, maar dan ook echt enorme lappen tekst komen voorbij. Ik kan me niet voorstellen dat je dat allemaal uit je hoofd moet leren.
Trek ik zelf met enige regelmaat met de kudde schapen door de straten van Gent, kronkel ik als Julia met mijn billen of jat ik als secret agent een fiets, zoiets als dit zal ik nooit kunnen doen.
Vol bewondering kijk ik naar mijn vriendje, hoor af en toe de hapering in zijn stem.
Het stuk sleept me niet mee, ik blijf in verwondering over al die woorden.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: