Pok

IMG_9430
Mijn billen en rug drukken op de tafel onder me, die geeft niet mee. Het gipswater loopt in mijn oren. De wereld wordt steeds stiller en verder af. Mijn ogen, mijn mond, de gipskorst sluit ze af. Ik adem stil de lucht in door twee gaatjes bij mijn neus. Geef me over aan de handen die mijn masker maken. Dikker en dikker wordt de laag die mijn trekken doet verstillen.
Dan voel ik met twee handen mijn keiharde gezicht. Zal ik zo hard en koud zijn als ik dood ben, de vraagt dringt zich op.
Ja, denk ik zo zal het zijn maar dan wel zonder mij.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: