Maandelijks archief: april 2013

Mi&Charles


Bangelijk

4848751044_261d037f97_o


Afrika

IMG_2067
Op school in Nederland zijn er zakdoekjes gemaakt voor de afrikaanse kindjes. Er is iets op geborduurd en er zit een briefje opgespeld met een adres en naam. Dat is leuk, bedacht de school, kunnen ze met elkaar schrijven. De geestelijke waarmee ik de reis heb gemaakt, ik maak een radioverslag over zijn goede werken, heeft de zakdoekjes meegekregen in een grote plastic zak. De pater van de missiepost zou ze graag aan de juf van de school geven. Die kan ze dan met een verhaal erbij aan de leerlingen geven. Een bedank briefje zullen ze dan gezamenlijk schrijven.
De man weigert, hij heeft ze meegekregen en gaat ze ook zelf uitdelen. Koppig als een kind houdt hij de tas met zakdoekjes in zijn hand.
In het midden van het zandplein begint hij de ze uit te delen. Kinderen en volwassen mannen stormen op hem af. De ouderen rukken de zakdoekjes uit de handen van de kleintjes. De man heeft ondertussen de tas met zakdoekjes boven zijn hoofd getild. Om hem heem staan zeker 50 mannen en jongetjes, ze roepen en springen op en neer. De man keert de tas boven zijn hoofd om en rent weg. Op de plek waar hij stond ontstaat een gevecht om de zakdoeken.
Ik sta op de veranda en kijk, lachend komt de man waarmee ik al een week op reis ben naar boven. Hij slaat het stof van zijn kleren. Wat een prachtige jongetjes, zulke mooie sterke witte tanden en kroeshaar.
Ik draai me om en ga de trap af, ik zet me met mijn rug tegen een beschaduwde muur en vloek en vloek tot ik geen woorden meer heb.


Romeo en Julia

IMG_1113
De liefde, verborgen, geheim, in het bos, onder het laken, de geile liefde, de tedere, de onverwachte. Vandaag oefende ik de liefde in al zijn facetten.


Leven


Zacht strelen over de haartjes op een arm of met één vinger woorden schrijven op een blote rug. Een verdwaalde zoen die half op je mond terecht komt. Een warm been tegen het jouwe. Handen die mekaar net niet per ongeluk raken of een onverwachte ontmoeting met iemand die je leuk vindt waardoor je hart opspringt. Niet te lang in iemands ogen kunnen kijken omdat je dan zult blozen.
Voor verlangen ben je nooit te oud,Lieven Tavernier zegt het zelf.


Oefenrondje

IMG_1103

Het oefenrondje voerde me vanavond langs de Schelde. Voor het eerst op blote voeten, de Stadse mocht mee naar buiten. Ik ging niet ver.


Kan ik best

IMG_4226
De man tegenover me houdt een hele verhandeling, ik knik en hum maar heb geen idee waar ie het over heeft. Een paar minuten na het begin van zijn verhaal ben ik de draad al kwijtgeraakt. Ik vind hem niet leuk genoeg om uitleg te vragen en ben te lui om een snelle smoes te verzinnen om van hem af te komen.
Ik sta daar maar zo’n beetje en denk aan de afspraak die ik nog heb de volgende dag. Ondertussen zie ik een meisje op de fiets met een vrolijk gekleurde jas en een rokje met blote benen. Toch nog eem beetje koud zo peins ik tot mijn aandacht getrokken wordt door een man die een paar stoelen verder een kam uit zijn zak haalt en zorgvuldig zijn baard begint te kammen. In beslag genomen door de man, zijn kam en de baard merk ik niet dat het al een tijdje stil is tegenover mij.
Ik kan niks bedenken om het moment gemakkelijker te maken dus zeg ik plompverloren: Ik heb geen idee waar je het over hebt.


Vorming

happymi

Ik geef relationele en sexuele vorming op een school in Westvlaanderen, we zitten met 24 in de kring en spreken over de ideale partner, of ie bestaat en hoe je dat kan zien dan, dat ie ideaal is.
Zelf zijn ze niet zo kieskeurig maar hun ouders, jong, jong die zijn echt kritisch. Ze zouden het niet kunnen appreciëren mochten ze met een buitenlander, iemand uit een instelling of een achterstandswijk thuis komen.

ik woonde als kindje in een woonwagen, mogen jullie mij mee naar huis nemen?

Ahja, ik dacht het al. Een van de prachtige zestienjarige meisjes kijkt me stralend aan Je ziet er uit als een bijzondere, alsof je wel zo iets zou kunnen doen.

De rest van de klas knikt instemmend: Wijs zeg, een woonwagen! Ik ben met stomheid geslagen. Kijk naar mijn keurige zwarte broek met krijtstreep, knalrood vest, roze hemdje, mijn rode hoge schoenen en de roze bloem die op mijn groene sjaal geprikt zit. Hoe bedoel je dat kan je wel zien?


Stuk

Ge moet dat spel niet weg doen voor het kapot is zegt de man. Hij heeft een grote grijze snor, een rood hoofd en draagt een fluorescerend geel pak. Hij streelt het spatbord van de Volvo goedkeurend terwijl ie gespannen onder de motorkap gluurt. Oersterke motor, mommpelt ie in zichzelf. Ik sta er naast in mijn goeie goed en hoop op het beste.
Hij trekt de oliepeilstok naar boven. Dat doe ie drie keer, kijkt elke keer ongelovig naar het zilverkleurige stokje en constateert dat er amper olie in zit.
Er brandde echt geen lichtje vanmorgen piep ik.
Zonder problemen bracht de Snor me naar de school waar ik les gegeven heb. Nu wil ik graag naar huis maar de moter kucht niet eens als ik de sleutel omdraai.
Nu is deze stoere Westvlaming in zijn knalgele pak en dito auto van de wegenhulp hier om me te redden.
Hij wil weten waar ik vandaan kom want ik spreek toch wel heel vreemd. Ik schakel over op West-Zeeuwsvlaams en hij begint onmiddelijk te giechelen. Versta ik dan ook Westvlaams? Zo staan we daar te geinen boven de motor. Achter mijn rug kruis ik mijn vingers. Zo grappig is het uitendelijk allemaal niet. ik wil naar huis, heb repetitie.
Zonder olie kan zelfs de motor van een Volvo niet draaien dus giet ie er twee liter olie in. Ik knik en hum en denk; start nou maar gewoon!
Eindelijk is het moment daar, de sleutel gaat om, de motor draait.
Als ik opgelucht wil wegrijden zie ik dat er een parkeerboete onder mijn ruitenwisser zit.


Handyman

IMG_5927
Ik kijk naar de handen die moeiteloos karton scheuren waar de mijne sukkelen met het stugge papier. Opmerkzaam is de man die als ik moeite heb het tempo bij te houden zijn pas een beetje inhoudt.

Toch weet hij niks van mijn aarzeling of onzekere gedachtes. Ik probeer uit alle macht niet te denken aan het potlood dat ooit mijn vingers striemde. Ik voel zijn warme geruststellende been tegen het mijne en denk aan de wereld van Monteverdi waar alles dik in orde is.

De hoog gehakte schoenen hangen zusterlijk naast mekaar aan de zijkant van een plank met de glimmende neuzen naar beneden. Zou er gestofzuigd zijn of heeft iemand ze gepast?