Maandelijks archief: mei 2013

On the road again

IMG_9494
Ik stop de oordopjes in mijn oren en zet het volume op maximaal. De lucht in grijs, de weg ook. Ik neem me voor om de teller op 20 kilomter per uur te houden. De stevige tegenwind en de heuvels die ik beklim maken het moeilijk. Ik sta op de trappers en zing mee tot ik zo hard in en uit moet ademen dat ik geen lucht meer heb voor stem.
In de verte zie ik de citadel van Verdun.

Het eerste stuk van de route alleen. Joke is terug, te veel tegenslag met de fiets.

Fietsen alleen is in het begin een beetje onwennig. Ik hoef niet meer achterom te kijken als ik afdaal of en richt me niet meer op het achterwiel van de electrische bij het klimmen. Er kleppert en snort niks meers naast me. Gelukkig hou ik veel van mijzelf. Eigenzinnig en autonoom zoek ik mijn weg. Vanaf morgen stippel ik mijn eigen route weer uit.


BOE!

IMG_1315
Als je zo op de fiets door Frankrijk trekt moet je van te voren de kamers reserveren. De man van Hotel Cantarel spreekt me streng toe als ik bij zijn balie sta. Hij heeft nog maar een kamer, precies goed glimlach ik hem toe.

De batterij van de fiets kan leeg raken, het kan donker worden voor we op de plek van bestemming zijn, ik kan in het ravijn storten of slippen op de natte glimmende wegen, er kan een auto komen die me plat rijdt, straks is het eten op. Er kunnen honden bijten of koeien over prikkeldraad springen, wie weet is er geen slaapplek, straks verdwaal je nog.

Ik leer op deze reis dat er veel angsten bestaan en dat ik aan geen enkele lijd. Extreem gelukkig fiets ik heuvel op heuvel af. De wind en de druppels bijten in mijn gezicht als ik keihard naar beneden zoef, het zweet stroomt over mijn rug als ik klim. Hoera ik leef!


Zicht

IMG_1316
Kantige wit fluitekruid, roze sleutelbloemen, gele boterbloemen.
Een konijneflat met beesten in alle maten met fluwelen oren.
Het fietspad langs het water van Rolampont naar Versaignes sur Marne
De Renaultgarage in Rolampont, “we hebben een windpistool nodig ”
Rivieren waar koeien met hun staart in de lucht proberen over te steken.
Een man in korte broek die zichzelf streelt en mij aankijkt.


Kippen

Mijn hoofd is rozig van de wind, de wijn en de hele dag buiten. Om acht uur prikken mijn ogen en lonkt het bed. Mijn ledematen uit kunnen strekken, wiebelen met mijn tenen, voorzichtig aan mijn billen voelen om te kunnen constateren waar de zadelpijn zit, ik kan geen weerstand bieden aan de witte lakens.
Ik frummel met het kussen tot er een perfect holletje voor mijn hoofd ontstaat. Meestal slaap ik voor negen uur. Mijn dromen zijn zo levendig en gedetailleerd dat ik ze bij het wakker worden zou kunnen uittekenen.
Elke ochtend sta ik voor dag en dauw te springen naast mijn bed.
Als ik mezelf, bij het opstaan, kritisch in de spiegel bekijk moet ik toegeven dat ik er in maanden niet zo uitgerust uitzag.


Regen is ook weer

De mensen die ik spreek, per mail, per telefoon of via een berichtje vragen allemaal naar het weer. Regen zeker?
Ja het regent heerlijk
Ik denk aan de woorden van de oude indiaan die ik ooit sprak op het station in Vlissingen. Putje winter in zijn korte broek en sandalen. Ik stond daar te bibberen in mijn winterjas en bontbotten.
Het weer is je vriend, verwelkom de kou zoals je dat zou doen als je liefste vriend aankomt.

Ik probeer de filosofie van de indiaan uit op de regen. Ik schud de druppels van me af zoals een eend het water van de vijver. Geen idee meer of het snot of regen is wat naar beneden drupt. Het kan me ook niet schelen, nat is nat.

Ik geef me over aan het ritme van de berg, adem in adem uit. Ik kijk naar de druppel aan mijn hoed en scan de weg niet verder dan twee meter voor me. In een soort van trance fiets ik de berg op. Euforisch over de hoogte die ik overbrug fiets ik schreeuwend naar beneden.

Ik kan het nog!


Kleur

IMG_1278
Groen, zeker 100 tinten groen zag ik vandaag. Het groen van de tarwe en de jonge blaadjes aan de bomen. Wuivende gerst in de wind, altijd tegen natuurlijk, de mais die net boven piept. Het gras met witte koeien en gele bloemen. Het groen van het water waar ik langsfiets.

Ik doe mijn best de slakken op het pad te ontwijken. Als ik er toch eentje plet zeg ik keurig “sorry”. De zwarte glimmende kever feliciteer ik met zijn handigheid net op tijd te stoppen.

Geen enkele zinnige gedachte komt in mij op, of misschien toch wel: Fiets niet in het water!


Zoefffffffffffffff

IMG_1283
De ketting loopt met gemak over het grote voorblad, de wielen zoeven, ik leun met zoveel mogelijk gewicht op de pedalen. Ik denk een flink stuk vooruit om in opperste concentratie te anticiperen op wat komt, zo ontwijk ik de gaten en zoekt mijn wiel het gladste asfalt. Mijn dijen protesteren regelmatig over zoveel inspanning net als soms mijn pinken bij het pianospelen.
We fietsen door tot we flauw van de honger van onze fiets tollen. Dan proppen we ons vol met bokes met choco en sardines met citroen. We lachen met rooie koppen naar elkaar.
Het huis waar ik aanbel om de weg te vragen wordt omringd door ouwe busjes. Bij het openen van de deur rolt een hele familie zigeuners over de stoep. Ze spugen van puur enthousiasme mijn hele kaart onder en herhalen zeven keer de route die ik moet rijden. Ze spreken Frans tegen me zoals tegen een kind. Ze stinken nogal.


Fantast

IMG_1275[1]
We fantaseren ons in een huis met zacht blauwe luiken en dikke stenen muren. We zullen poederige rossige katten houden en thee drinken uit zilveren kopjes op een zwart fluwelen sofa. De piano zullen we laten stemmen en de tuinman komt het onkruid wieden.

We jagen de fietsen met een gemiddelde snelheid van 20,3 km per uur langs kanalen, door het bos en over het traject van een oude spoorlijn. Op een middagje tikken we ruim 66 kilometer weg.


De Reis

Op zoek naar avontuur vertrek ik op een onaards vroeg uur. De Snor trekt aan de teugels, ik hoef even helemaal niks.
Hoe ga je fietsen, hoeveel kilometer doe je per dag, waar ga je slapen, heb je het kompas wel mee?
Al die vragen, ik heb geen idee, ik ga gewoon fietsen


Licht

IMG_1266[1]
De deur staat aan, de poes miauwt.
Het grind knarst.
Het huis is donker, de luiken zijn nog dicht.
mijn hart is licht en vol verlangen.