Bangelijk

De man slaat zijn armen stevig om mijn middel, zijn been over de mijne. Mijn billen krullen in zijn schoot, zijn kin ergens boven mijn hoofd. De manier waarop hij, voor de slaap komt, mijn naam zegt raakt me.
Er is nog geen licht als ik wakker wordt, de man zingt in zijn slaap. Ik probeer me los te maken, ik zou wel graag willen plassen. Hij verstevigd zijn greep rond mijn middel. Pas als ik zijn been, zwaar van de slaap, een beetje opzij schuif kan ik me op de rand van het bed zetten.

De trap af, het felle licht, ergens in mijn tas een tampon zoeken, verdorie waar is er hier een afvalemmer? Zo stommel ik door de verlaten benedenverdieping van het toilet naar de keuken, ijskoude handen en voeten. Het duurt even voor alles weer onder controle is.

Boven sla ik het dekbed open. Zijn armen en schoot verwelkomen me, ik voel de reactie als ik mijn billen beweeg. Ik sla het op, net als deze bangelijke vanzelfsprekende intimiteit die ik vind in een vreemd bed, met een man die ik amper ken maar waar ik me half slapend zonder aarzeling aan overgeef.

in de morgen, als fris ochtendlicht het leven van alledag genadeloos onthult, drink ik koffie en zit ik op tafel.
De ervaring netjes opgeborgen, strik er rond, wie weet pak ik het ooit nog een keer uit.

Weken later begint de man zijn verhaal over de nacht.
Pas als ik door het donker naar huis rij met Chopin hard door de speaker krijg ik een vermoeden wat het voor hem zou kunnen betekenen.
Gelukkig durf ik alles maar dat is natuurlijk niet echt een geruststelling.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: