Weerstand

Als een van de kleinsten van de klas wacht ik lang, ik ben de op een na laatste in de rij. De knobbel onder in het touw zwiept zachtjes heen en weer. Ik sta te zweten, mijn beurt komt steeds dichterbij. De gymleraar wenkt met zijn hand. Mijn hoofd is naar beneden maar ik zie het toch. Ik weet al wat er zal komen, hij ook. De zucht die hem ontsnapt als ik voorbij sjok treft me, zijn adem ruikt naar zoete pepermunt, dat vind ik vies.
Ik sta voor het dikke touw. Mijn kleine handen passen er nauwelijks rond. Zodra ik een voet op de knoop zet begint het touw te zwiepen en te draaien. Ik laat los. mijn onderbroek komt vanonder mijn blauwe gympak. Ik pruts een beetje aan de pijpjes om tijd te rekken.
Het geduld van de leraar is op. Hij pakt het touw beet zodat het niet meer draait. Mijn benen lijken wel van elastiek als ik eindelijk sta met het touw tussen mijn benen.
Zodra het touw losgelaten is begint het tollen. Er wordt iets uitgelegd over het touw en hoe het tussen mijn voeten geklemd moet worden. Ik doe mijn uiterste best maar het ruist enorm in mijn oren.
Mijn voeten komen nooit los van de knoop. De aarde blijft meedogenloos aan mij trekken.
Rood van schaamte spring ik op de mat.

Ik strek mijn armen uit en trek me op. Mijn voeten vinden de doeken en klemmen ze stevig vast. Zo duw ik mij moeiteloos naar boven. Met één hand raak ik de ijzeren ring aan waarmee de constructie vasthangt in het trapgat. Ik kijk naar beneden en zwaai naar de zevenjarige op de knoop in het touw.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: