Verwacht

Mijn wekker loopt af in het holst van de nacht. De koele stof van de onderjurk streelt mijn slaperige lijf. Ik weet de man zal wachten.
Ik stel me voor hoe hij, net zo slaperig als ik, de trap af zal gaan om de voordeur op een kier te zetten.
Hij weet dat ik zal komen.

Je moet je ogen dicht doen als ik boven kom, ik geef hem van te voren de opdracht niet te kijken. Anders voel ik me verlegen.

De rit in het donker, ik hou mijn adem in als ik zijn straat in draai. Op blote voeten ren ik het kleine stukje naar zijn stoep. Onzeker duw ik tegen de deur, die geeft mee.
Voorzichtig sluip ik de trap op. Ik hoor aan zijn ademhaling dat er hier niet geslapen wordt.
Hij tilt het dekbed net ver genoeg op om me er tussen te laten. Ik nestel me in zijn schoot. Zijn lippen krullen tevreden, mijn lijf reageert als ik hoor hoe hij lacht.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: