Ongelukkig

Zorgeloos stap ik over de stoffige weide, de dag aan mijzelf, een hele festivalnamiddag en avond ligt voor het grijpen.
Bij de oxfam koop ik een plastic beker wijn. Ze vullen hem tot het randje. Ik zip het bovenste slokje tegen het overklotsen.
Het geluk kan niet op als ik op het uitverkochte festival een tafeltje ontdek met drie lege stoelen. Van de man die op de enige bezette stoel zit en die vanachter zijn zonnebril naar zijn glas Ricard zit te staren mag ik aanschuiven. Ik zet me op de verste stoel, de rugzak op het houten plankier, haal mijn krant eruit en installeer me. Tevreden sla ik mijn ene been over het andere, tik de tafel aan en stoot alle twee onze drankjes van tafel.
Ik put me uit in verontschuldigingen en bied aan een nieuw drankje te halen. De man wil er niet van weten. Als compensatie voor mijn behinderde motoriek biedt hij me een nieuw drankje aan.
Als we elk ons weegs weer gaan spreek ik af dat hij bij de volgende ontmoeting de drank mag omschoppen en dat ik dan trakteer.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: