Foert

IMG_9631
Door de donkere nacht fiets ik door het Westvlaams Heuvelland. Alleen, trap ik stevig de koude nachtlucht van me af. Arno vaag op de achtergrond braakt zijn geweld met horten en stoten uit zoals de wind in vlagen achter me rolt.

Ik ruik de vos, al minstens drie dagen dood bij het passeren, de Westhoek zo vertrouwd met de geur van ontbinding.

Tastend naar de sleutel in het spatbord snij ik in mijn vinger. Warm drupt het bloed in het gras. De ijzersmaak, als ik tijdens het openen van de deur mijn gewonde vinger in mijn mond stop, zo vertrouwd en vreemd tegelijk. Hoe kan mijn bloed nu smaken naar de ijzeren leuning waar ik als kind in de winter aan likte omdat ik ergens las dat je tong dan vast zou vriezen. Een idee te spannend om te weerstaan.

Ik rol me in mijn dekbed, de ouwe bus omarmt me als ik met een zucht mijn benen uitstrek en met mijn tenen de zijkant beroer.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: