Onderweg

Het fietsen langs de Schelde is prachtig. Wilgen, gras en af en toe een binnenvaartschip vormen de contouren van mijn landschap. Ik toeter naar een boot die voorbij tuft. De schipper steekt zijn hand op. Elke paar uur moet ik stoppen om iets te eten. Ik had van te voren gedacht dat fietsen van alles bij me teweeg zou brengen maar voorlopig is er niks diepzinnings aan mijn gedachtes te ontdekken. Ik hou me bezig met het zingen van stomme liedjes en het zoeken naar de juiste route.

Als ik om kwart voor vijf de bordjes met de aanduiding “Domein Roosendaal” zie besluit ik die afslag te nemen. De oude man die de poort beheert vraagt of ik wil kamperen. Ik aarzel. Het is goedkoop maar ik sta er helemaal alleen. Voor de eerste nacht besluit ik toch de trekkershut te nemen. Een beetje kinderachtig lijkt het wel in de stralende zon. Ik ken mezelf: de eerste nacht is altijd het moeilijkst. Je moet weer vertrouwen krijgen. Voor ik het weet fantaseer ik de hele nacht over bijlmoordenaars.

De trekkershut ligt afgelegen, achter de kloostermuur in het bos. Laat maak ik het niet. Ik kruip in bed als het nog licht is en sukkel in slaap. Ik schrik wakker van een vreemd sis geluid. Mijn hart klopt in mijn keel en ik zit verstijfd in bed. Ik zie op mijn wekker dat het vijf over twaalf is.Ik hoor nu ook van alles ritselen en schuifelen en bedenk mijn aanvalstactiek of zal ik me dood houden als er iemand binnen komt stormen? Ik overweeg het heel serieus.

Dan hoor ik het geluid heel hard en duidelijk opnieuw. Het komt van bij de deur. Het is een soort luchtverfrisser die met ijzeren regelmaat zijn geur de lucht in spuit. Ik kan er niet mee lachen en vloek. Mijn fantasie eenmaal op gang geholpen laat zich niet zo makkelijk weer in slaap sussen. Ik dommel weg en droom van de beheerder die een bloederig rol vervult als de slager van de kempen. Elke veertig minuten schrik ik weer wakker van het apparaat. Ik kan er niet bij want het hangt te hoog. Ik overweeg nog even om de noodtelefoon in het toiletgebouw te gebruiken maar bang geworden door mijn eigen verhitte gedachten en toch ook omdat het misschien ene beetje stom is om daar om twintig voor drie iemand voor uit bed te bellen blijf ik bokkig liggen. Kamperen in het diepe bos is niet voor Janetten.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: