Vrolijk

Elke keer weer borrelt de lach ergens vanuit mijn buik naar boven als ik zijn vingers op mijn rug voel. Stevig vastgehouden worden, een zoen bij mijn oor, heilzaam laat ik mij strelen.
Onbevangen en kinderlijk blij leun ik het aan. Ik moet niks.

Zou ik op muziekles kunnen komen? Ik rommel al een paar jaar aan op mijn akoestische gitaar. Misschien wil ik wel een electrische kopen met een versterker. Dan ga ik op straat spelen. Ik ben 62, is dat te laat?

De yoga mat ligt uitgerold op de houten vloer. Ze gaat aan het begin staan en dirigeert mij naar de andere kant. Zitten moet ik met mijn armen wijd open. Ze buigt zich voorover, rent met alles wat ze in zich heeft naar me toe om zich op te vangen.
Nog een keer!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: