Bijgeloof

Onze voeten kloppen luid op de houten steiger. Het ruikt naar diesel, teer en zeewater. Het gaat slecht met de visserij, ik maak er een item over met een van de vissers wiens schip we naderen. Het schip, de Maria, trekt aan de touwen en deint zacht op en neer.
De schipper vaart al sinds hij een kindje is. Hij begon op zijn veertiende met varen en het eerste half jaar begon ie te kokhalzen zodra hij een eerste stap op het houten plankier zette. Daar heeft hij geen last meer van: Het zit in je kop weet ie me te vertellen.
Maria lees ik hardop de naam van het schip. Ja, naar mijn vrouw knikt de schipper. Hij aarzelt, en zegt dan: Mijn eerste vrouw maar je kan de naam van een schip niet veranderen dat brengt ongeluk. Ik kan een lachje en een kinderachtige opmerking over bijgeloof en het huwelijk amper binnenhouden.

Tot de dood ons scheidt!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: