Krochten

Het ruikt in het huis naar ouwe vrouwen. Een rood pluchen kleed op de ronde tafel, een appel, een scherp mes en een schoteltje staan klaar. Ik zit op een stoel met een zitting die prikt aan de achterkant van mijn blote benen die de grond niet raken. Tegenover me zit de juf die ik op de kleuterschool had. Haar benen raken de grond ook niet. Ze zijn korter dan de mijne. Ik moet steeds kijken naar de vrouw met het grijze haar die kleiner is dan ik. De vergroeiing op haar rug die een flinke bult onder haar kleren vormt. Hoe zou ze slapen, kan ze wel plat in bed liggen?
Ze pakt de appel, mes in de aanslag. Het verhaal gaat over de maten in de muziek. Je kan één hele noot hebben zoals je ook een hele appel hebt. Een tweekwarts maat is de appel in twee stukken. Ze snijdt en ze praat. Daar komt de vierkwartsmaat. Hup, de appel in vier parten. Ik mag er twee opeten. Ze giechelt, je hebt net een tweekwartsmaat opgegeten!

Tweeënveertig jaar later zit ik achter de piano, voor me ligt een blad met daarop Minuet in G Major uit het notenboekje van Anna Magdalena Bach. Drie kwartsmaat staat er op. Binnen een paar seconden zit ik aan de tafel van juffrouw de Kraker, mijn benen bungelen, voor me ligt de appel, ik ben weer acht en ergens achter een deurtje in mijn hoofd vind ik de formule om noten te lezen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: