Stom

Jij was er vast van overtuigd: Er is iets na de dood. Zo zeker als jij was ik beslist niet. Hoe, wat en waarom dan? Als je dood zou zijn waarom zou je dan terug willen naar de plek die je net verlaten had?
Omdat je de mensen die je liefhebt mist?
Je wilde niet spreken van geesten maar wel van voelen en ervaren.
Nu ben je zowat tien jaar dood.

Je bent verworden tot mijn innerlijke stem.

Je spreekt me streng toe, op het drammerige af soms. Je maant me om contact op te nemen met mensen die ik te lang niet zag of sprak. Je juicht als ik succesvol ben en staat op en neer te springen van enthousiasme als ik iets wilds doe of een nieuw kunstje leer.
Vaak zit ik niet te wachten op dat commentaar ergens in mijn binnenste. Wat dat betreft is er in de jaren niet veel veranderd want toen je nog in volle glorie aanwezig was en je je harde woorden kon verzachten met een kus of een omhelzing was ik ook niet altijd blij met je messcherpe beschouwingen.

Misschien moet ik me verwonderen over wat jij nu voor mij bent en was het dat wel wat je bedoelde toen je, in een ander leven, sprak over leven na de dood.

Ik hou nog evenveel van je, ik erger me nog evenveel aan je en ik mis je meer dan ooit.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: