Houston we have a problem

Mevrouw Dielemar? een verpleegkundige roept door de openstaande deur. Mijn naam is in de dagen die ik hier kind aan huis ben verbasterd. Zo geraak je niet alleen vervreemd van jezelf maar als ik hier ter plekke dood neerval zal ik eindeloos lang koud en alleen in de koelcel liggen. Ik probeer me voor te stellen, tijdens het wachten op harde plastic stoelen, hoe lang het zou duren voor ontdekt wordt dat de man die handenwringend bij de balie staat te wachten op mevrouw Dieleman in verband gebracht zou worden met de dooie Dielemar.

Springlevend ben ik nog. Nu in gesprek met een dame, ver in de zeventig, keihard geverfd Eddy-Wally-haar. Ze spreekt plat Gents. Ik volg het gesprek moeizaam en hakkelend. Het gaat in elk geval over het weer, zoveel begrijp ik wel. Dan, midden in een zin, laat ze een keiharde boer. Excuseer burpt ze na.
Precies op dat moment word ik geroepen; mevrouw Dielemar mag het mri-hok in.

Huppend op mijn krukken strompel ik de parkeerplaats van het Jan Palfijn op. De kleine grijze auto knippert ritmisch met lichten en richtingaanwijzers. Voor de auto staat mevrouw Eddy-Wally-haar. Ze zwaait met haar armen en wijst naar links en rechts. Ze roept van alles maar dat versta ik niet: Houston we have a problem!


One response to “Houston we have a problem

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: