Repelsteeltje

Mevrouw Dielemar was vandaag weer terug in het ziekenhuis. Na drie uur wachten wil de orthopeed wel graag ‘de knie even zien’. Ik heb geen zin om mijn jeans uit te trekken dus wurm ik het aangedane been uit mijn broek en hups naar de onderzoekstafel.

De arts schiet keihard in de lach als hij mij zo ziet strompelen. Ik kan er zelf niet om lachen en trek één wenkbrauw op. Mijn gevoel voor humor is nogal onder druk komen staan na drie uur in een krappe wachtzaal.

Hij knijpt, klopt en duwt. Daarna kijkt hij minutenlang op het scherm van zijn computer. De conclusie is duidelijk, mijn meniscus is door druk van zijn plek gefloept en meteen weer terug geschoten. Daarbij is mijn knie flink gekneusd.
Kijk dat is nieuws waar ik ernstig van opknap, niks onherstelbaar beschadigd juich ik de orthopeed toe.

Dat is te veel optimisme, het soort scan die van mijn knie gemaakt is geeft regelmatig een valse negatieve uitslag.
Huh?
Het zou kunnen dat er wel degelijk een scheur in de meniscus zit. Dat merk ik vanzelf. Dan slaat straks als ik vrolijk langs de Schelde ren mijn knie op slot en verga ik van de pijn.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: