Groot en lelijk

Vanuit de verte lijkt het een gewone schimmel, valt best mee denk ik. Ik was speciaal gewaarschuwd voor zijn afschrikwekkend uiterlijk. De eigenaar bracht het nog subtiel: Het is een heel braaf paard maar hij ziet er nogal speciaal uit.
De collega was al een stuk duidelijker: Het lelijkste paard dat ik ooit heb gezien.

In de wei, met de zon in mijn rug benader ik het paard. Enorm is het eerste woord dat ik mijn opkomt, nooit zag ik zo’n reusachtig paard. Hoog op de benen draait het zijn grote, lange hoofd naar me om. Ik snak naar adem, zijn roze neus, de lengte van zijn doorschijnende oren.

Groot en lelijk stapt op me toe en duwt nieuwsgierig zijn neus tegen mijn borst.

Als we mekaar in de ogen kijken, de zijne blauw met een peilloze kwetsbaarheid, de mijne nog vol van schrik van zoveel lelijk paard in een keer, nemen we elkaar op.
Het paard staat onbeweeglijk. Ik snuf en daar schrikt hij zo van dat ie snel opzij weg stapt. Weerloos tegenover deze brok aandoenlijkheid schiet ik in de lach.

De mensen die het paard ontmoeten gaan één voor één door de knieën voor dit monster. Zoveel lelijkheid gecombineerd met evenzoveel goedheid, die alwetende blik, het wiegen van de machtige bilpartij als hij weg draaft omdat hij besluit dat de ontmoeting lang genoeg duurde. Als er voorzichtig gevraagd wordt of ie toch niet weggaat, hij namen toebedeeld krijgt als: Beauty, Witje en Schopenhauer weet ik dat de beslissing genomen is.
Groot en lelijk blijft!


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: