Gelukszak

Voor het zebrapad bij Dampoort staat een oude man in een beige regenjas. Grijs haar tegen zijn hoofd geplakt van de mottige regen.
Ik doe over de paar honderd meter van mijn huis naar het verkeersknooppunt elke ochtend minsten een kwartier. Daarom neem ik een beker thee mee voor onderweg. Die klem ik dampend tussen mijn knieën om te voorkomen dat ie omvalt. Ik stuur omzichtig omdat ik mijn dijen niet wil verbranden.

Voor me, achter me, aan alle kanten word ik ingeklemd door auto’s met bestuurders die het stuur verbeten in de knuisten klemmen. Met enige regelmaat kijk ik opzij om te knikken. Niet omdat ik het nou zo geweldig naar mijn zin heb maar in de hoop dat het de filerijder zal behagen om me er door te laten zodat ik mijn afslag kan nemen. Het helpt niks ik moet De Snor met ware doodsverachting tussen de auto’s duwen.

Opschieten doe ik niet. De regen in combinatie met de ochtendspits maakt dat alles muurvast staat. Zelfs de fietsers begeven zich slingerend tussendoor de chaos van auto’s. Terwijl ik een slok thee neem besluit ik de regenjasman voor te laten gaan en laat een gaatje vallen voor ik op de rem sta. Verwonderd kijkt de man me aan. Ik zwier met mijn hand heen en weer achter de ruit ten teken dat het hem vergund is om over te steken. De man doet een paar passen, neemt dan een imaginaire partner in de armen en walst over het zwart witte pad naar de overkant. Daar aangekomen maakt hij een buiging naar me terwijl hij zijn hand op zijn hart legt.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: