Bek

De groene leren stoel is koel aan mijn benen, de muziek hip. Ik strek mijn benen voor me uit en voel met mijn hand de zachtheid van het leer. Zenuwachtig en kwetsbaar voel ik me, zo half liggend in deze onbekende ruimte. Matglazen wanden met moderne geslepen figuren scheiden me van de andere patiënten.

Een grijze magere man met een kapje voor zijn mond steekt zijn hand uit. Hij stelt zich voor met zijn achternaam. De mond mag open. Met een spiegeltje bekijkt ie de achterkant van mijn gebit.
Snel legt hij zijn spullen neer en niest als een bezetene zeker zes keer keihard achter elkaar.

Ik krijg een grote handspiegel om mee te kijken. Hij wijst en tikt. Dat wordt dan een blokjesbeugel boven en onder! Tien minuten later lig ik met een soort gebit vol roze pudding die keihard wordt te kokhalzen in de stoel.

Nu al spijt grijnst de man vanachter zijn mondkapje, duizend lachrimpels golven zijn gezicht.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: