Zegt u het maar

Een bijna botsing met een auto die mij helemaal over het hoofd zag, talrijke deadlines waarvan ik weet dat ik er een paar zeker niet zal halen, mijn moeder die zegt Kind denkt toch aan jezelf, een lunchservice nodig hebben omdat ik anders vergeet te eten, vrienden waar ik aan denk maar die ik niet zie, zeven dingen tegelijk doen en er drie vergeten.

Onderweg van Terneuzen naar Gent luister ik naar Zegt u Het Maar, het reactieprogramma van Omroep Zeeland. Altijd dezelfde bellers die klagen over hun stokpaardjes, presentatoren die bedanken voor de reactie nadat een beller louter racistische praatjes uitbraakte.
Meestal is dat het moment om over te schakelen naar de Vlaamse radio één.

Gedachteloos tuur ik naar de weg waar aan gewerkt wordt, de vrachtwagen voor me trekt langzaam op. Ik hoor de opgewekte stem van de presentator, grapjes maken met de weerman, een mopje over de mist in Brabant. De eerste beller in het reactieprogramma ken ik, het is een van de vaste bellers. Een snik in zijn stem. Zijn hondje heeft ie gisteren moeten laten inslapen.
De tranen rollen over mijn wangen, de snikken uit mijn tenen. Met het stuur stevig in handen huil ik keihard. Toch nog een fijne avond piept de presentator.

Je kent zijn hond niet eens giechelt mijn vriendin die ik bel.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: