Boorling

Het kreunen van het enorme Belgisch trekpaard gaat door merg en been. Ze ligt op de grond en bij elke wee trilt en spant haar machtig lijf.

Als ik slaperig naar mijn telefoon graai zie ik op de wekker dat het kwart over twaalf is. ‘Het is zo ver’ hoor ik aan de andere kant. Snel schiet ik mijn jeans in en spring in de auto. De bevalling is begonnen, de adrenaline stroomt en ik bid dat de brug van Sluiskil niet net voor mijn neus open draait.

De eigenaar streelt zijn paard en fluistert geruststellende woorden. Vooruit gaat het maar te langzaam en de spanning loopt op. Buren worden uit bed gehaald. Alle hulp zou wel eens nodig kunnen zijn voor de verlossing.

De adem komt in wolkjes uit mijn mond, voeten gevoelloos probeer ik in geluid een indruk te maken van dit nachtelijk avontuur. De beslissing valt om mee te helpen trekken bij elke uitdrijvingspoging. Behoedzaam worden de touwen rond de benen van het veulen gelegd. Paard en hulptroepen worden aangemoedigd en tot grote voorzichtigheid gemaand.

Dan is daar eindelijk de kleine. De stem van de eigenaar breekt als hij zegt: Het is een meisje.

De volgende middag knip ik anderhalf uur geluid tot een deftige reportage van 15 minuten. Bij het afluisteren moet ik huilen.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: