Marina

In volle vaart ren ik de parkeergarage door, te laat, te laat. Een kaartje kopen bij de automaat lijkt eindeloos te duren, om zeven over acht stap ik de donkere zaal in.
Ik sukkel naar boven, onzeker door het duister, en plof opgelucht in een klapstoel.

Het plan was een film op de bank onder een dekentje maar ik heb behoefte aan anoniem in het donkert zitten. Geen idee wat ik zal zien. We kozen lukraak iets van het scherm: Marina? Ja knikte we alle twee tegelijk. Ik heb niks met Rocco Granata maar nog voor we een kwartier ver zijn zit ik al te snikken.

Ik ga op in het leven van de Italiaanse charmezanger. Hoe heerlijk is het om de huilen om een verdriet wat niet het mijne is, te hopen op een verzoening die niks met de conflicten in mijn leven te maken heeft.
Als de lichten aan gaan, eind goed, al goed, stromen de tranen nog over mijn wangen. Naast me hoor ik ook gesnuf. Ik kijk om en zie dat de hele zaal vol bejaarden zit die allemaal driftig met een zakdoek in de weer zijn. Ik ben van de generatie, veeg maar af aan je mouw.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: