Tijger

Het ochtendlicht is grijs en de regen miezert, de Kennedybaan in de morgen. Auto’s razen achter elkaar twee rijen dik. Ik zoef op de rechtse baan en zet de ruitwissers aan. Kamikaze denk ik als ik het figuurtje op de witte lijn van de vluchtstrook zie staan. Bij het naderen zie ik de duim en trap vol op de rem, de auto achter me toetert nijdig.

Blonde haren, ouwe kop, jasje met tijgerprint schuift ze naast me. Ik zet de kachel hoog als ik zie hoe haar ledekens beven. Ze ruikt naar rook en natte hond. De deur is amper toe of ze begint haar verhaal. Te goed voor deze wereld, altijd zorgen voor anderen, het is tijd dat ik voor mezelf kies. Ze knikt heftig om haar woorden kracht bij te zetten.

Op afspraak bij de psychiater, de bus die niet rijdt, hoe ze daar al een tijd stond en niemand die haar meenam. Nu zal ze te laat komen en op haar kop krijgen. Uiteindelijk houdt ze nog het meest van dieren: Daar krijgt een mens tenminste liefde van terug.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: