Vergankelijk

Om te voorkomen dat we de haren uit ons hoofd rukken en met het schuim op de bek over de grond rollen van verdriet als er een geliefde sterft heeft de katholieke kerk haar rituelen.

De misdienaar is ver over de zestig, in zijn groene colbert schuift ie vanuit de coulissen het toneel op. De koster zit in een stoel en lipt de muziek van een cd mee. Wij, netjes in rij in de grote kolos kijken vertwijfeld naar elkaar. Staan of zitten, meedoen of zwijgen, naar voren stappen?

De regie-aanwijzingen van de pastoor zijn elke keer net iets te laat, we hadden al lang moeten gaan zitten. Met zijn vingertoppen, een gebaar waar enige irritatie in besloten ligt, maant hij ons.
Als de koster een kleine aarzeling ten toon spreidt bij het lezen van zijn tekst priemt de pastoor naar de zin waar hij gebleven is.

Wat over blijft zijn de loze gebaren, de ongelovige die serieus kijkend, eerbied voor een totem betoont. Mijn vingers sissen niet als ik als een braaf meisje mijn hand leg op het zilveren kruis in de hand van de koster. Een non met dikke steunkousen deelt het lichaam van Christus met gulle hand.

Wij zijn hier de echte mensen die op deze plek zijn om onze geliefde aan de veilige aarde toe te vertrouwen en haar met de verhalen levend te houden.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: