Waar de wind waait

De lucht trilt van de hitte, ik zit in mijn naakje op de berg in Zuid Spanje. Mijn benen bungelen in het water van een amateuristisch gegraven zwembad. Tegenover me zitten twee kikkers lodderig op het hete beton. Als ik spet laten ze zich verschrikt in het water plonzen. De schaduw van de bomen brengt nauwelijks verkoeling en ik voel de zweetdruppels van onder mijn borsten naar beneden rollen.

De enige waarneembare beweging zit in het omslaan van de bladzijden van het boek dat ik lees. Bleek en hard is het licht, granaatappels opengebarsten in de bomen, de bruine hond naast me hijgt zo oppervlakkig mogelijk. Roerloos het hoge gras dat me omringt. Af en toe neem ik een slokje water uit de fles, het is lauw.

Uit het niets waait de wind, ik hoor hem eerder dan dat ik hem kan voelen. Een vaag ver ruisen dat luider en luider op me toe komt. Het gras slaat plat, de hond spits zijn oren, de kikkers verdwijnen met een reuzensprong in het heldere water. Ik hoor mezelf zeggen: Yvonne gaat dood.

Twee weken later sta ik aan haar bed en hoor stom het verhaal van hoe ze zal sterven. Binnen in mij de wind van ver uit het niets.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: