Wildplanters

Met een spa maken we diepe voren in de grond. Met onze handen breken we de enorme klompen sneeuwklokjes in stukken. We wroeten en duwen net zo lang tot ze fier rechtop het spoor van het pad naar haar graf nog eens extra oplichten. De bolletjes die we jaren eerder in de grond stopten laten net nog maar hun neus tussen het gras zien. De nieuwe klokjes wiegen met hun witte knopen feestelijk heen en weer in de wind

Elke keer als ik aan haar graf sta voel ik weer de wanhoop van het moment van in de grond verdwijnen, het onherroepelijke afscheid, nooit meer terugzien. Te groot om te bevatten in elk geval. Hoe ik kletsnat van de striemende regen besloot niet te breken.

Dapper sta ik nog steeds rechtop en vier het leven.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: