Vuur

Met mijn hand op het hart beloof ik dat ik de spullen in de twee dozen op zolder zonder kijken in de fik zal steken. Als een half dood vogeltje lig je op het bed in de kamer. We zitten hand in hand. Het zal zeker niet meer lang duren voor je helemaal dood bent.

De dozen bevatten dagboeken, brieven van oude en nieuwere liefdes, ontboezemingen die je met niemand wil delen. Als ik opper dat de kinderen later misschien wel iets zouden willen weten ben je scherp en beslist: Dan vragen ze het jou maar! Uiteindelijk krijg ik je zo ver dat ik de foto’s er van tussen mag halen.

Nog voor je sterven word ik met de dozen naar huis gestuurd om zeker te zijn dat ik de enige ben die de papieren onder ogen krijg.

Maandenlang staan ze in mijn logeerkamer, onaangeroerd, je kent me goed. Het komt niet in me op de dozen te openen of te gaan snuisteren tussen je spullen. Bijna een jaar na je dood voel ik dat het moment daar is. Het vuur laait hoog op. Ik schenk me zelf een goed glas wijn in om de geesten gunstig te stemmen en gooi papier na papier op de brandstapel.

Er valt een briefje van tussen twee schriften. Bij het oprapen kan ik niet voorkomen dat ik de houterig geschreven woorden lees. Het is een briefje van een van je kinderen, een lief briefje. Dan breek ik mijn belofte en schud al je papieren uit. Zonder me ook maar één minuut schuldig te voelen red ik een nalatenschap.


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: